دفتر ادبیات

نمونه ای از شعر نو

مدرسه عشق

در مجالی که برایم باقیست                     

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم       

که در آن همواره اول صبح                              

به زبانی ساده                                              

مهر تدریس کنند

و بگویند خدا

خالق زیبایی

وسراینده ی عشق

آفریننده ی ماست

مهربانیست که ما را به نکویی

    دانایی

          زیبایی

              و به خود میخواند

جنتی دارد نزدیک، زیبا و بزرگ

دوزخی دارد- به گمانم-

                  کوچک و بعید

در پی سودا نیست

که ببخشد ما را

و بفهماندمان

ترس ما بیرون از دایره ی رحمت اوست

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای میسازیم

که خرد را با عشق

علم را با احساس

و ریاضی را با شعر

دین را با عرفان

همه را باتشویق تدریس کنند

لای انگشت کسی

قلمی نگذارند

و نخوانند کسی را حیوان

و نگویند کسی را کودن

و معلم هر روز

روح راحاضر و غایب بکنند

و بجز  ایمانش

هیچکس چیزی را حفظ نباید بکند

مغز ها پر نشود چون انبار

قلب خالی نشود از احساس

درس هایی بدهند

که بجای مغز،دل ها را تسخیر کند

از کتاب تاریخ

جنگ را بردارند

در کلاس انشا

هر کسی حرف دلش را بزند

"غیر ممکن" را از خاطره ها محو کنند

تا کسی بعد از این

باز همواره نگوید "هرگز"

و به آسانی همرنگ جماعت نشود

زنگ نقاشی تکرار شود

رنگ را در پائیز تعلیم دهند

قطره را در باران

موج را در ساحل

زندگی را در رفتن و برگشتن از قله ی کوه

و عبادت را در خدمت خلق

کار را،در کندو

و طبیعت را در جنگل و دشت

مشق شب این باشد

که شبی چندین بار

همه تکرار کنیم:

         عدل

              آزادی

                  قانون

                        شادی

امتحانی بشود

که بسنجد ما را

تا بفهمند چقدر

عاشق و آگه و آدم شده ایم

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

که در آن آخر وقت

به زبانی ساده

شعر تدریس کنند

و بگویند که تا فردا صبح

خالق عشق نگهدار شما

       

                مرحوم مجتبی کاشانی

                          9/9/81

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم دی 1389ساعت 9:51 بعد از ظهر  توسط زهرا-نیوشا  |